Een verjaardag vieren is moeilijk

Mensen komen graag op mijn verjaardag. Tenminste, ze komen elk jaar weer terug, dus ik neem aan dat ze de viering van mijn geboorte beschouwen als iets waar ze bij willen zijn. Dat is het mooiste cadeau dat ze me geven. Het zijn mijn vrienden en ze komen uit alle windstreken; het enige wat ze met elkaar hebben is mijn verjaardag, en alhoewel ze ooit onbekenden van elkaar waren, hebben ze het nu heel erg gezellig met elkaar, terwijl mijn grote liefde en ik ons best doen om iedereen te voorzien van koffie, fris, taart en dergelijke.

Misschien komt het door de chocoladetaart van mijn vrouw dat iedereen terug blijft komen. Die maakt ze elke verjaardag die in ons huis wordt gevierd opnieuw en inmiddels is er een grote schare fans van het gebak dat bestaat uit poedersuiker, ei, boter en vooral heel veel chocolade. Twee avonden is ze bezig met de taart. Elke keer mislukt er weer iets anders. De koekmassa die de kern van de taart vormt kan instorten, al is dat gemakkelijk te fatsoeneren met het glazuur; maar dat kan te dun zijn, of te dik, of te klonterig.

Bij het vieren van mijn verjaardag gaat er eigenlijk altijd wel iets mis. Zo was er de keer dat onze vrienden in één klap allemaal waren overgestapt van cola-light naar gewone cola en ik naar een benzinepomp moest rijden om onze voorraad aan te vullen (sindsdien vieren we mijn verjaardag niet meer op zondag). Ik herinner me een keer dat mijn schoonvader aan mij vroeg of we ook gewoon bier hadden; wat bleek: we hadden twee kratten maltbier gekocht. Het was tenminste niet bevroren, ook dat is ons overkomen.

Legendarisch was mijn verjaardag vorig jaar. Ik dacht even handig een was te draaien, terwijl we de oven voorverwarmden voor het afbakken van pizza’s en we tegelijkertijd de frietpan gebruikten voor het frituren van snacks en patat. Iemand vroeg om thee. Met het neerdrukken van de hendel van de waterkoker, sloegen we de bliksem in de hoofdzekering. Pats. Weg stroom. Die verjaardag aten we soep (het gas deed het natuurlijk wel) in het schijnsel van tientallen kaarsen, terwijl we wachtten op iemand van de energiemaatschappij die moest komen om de hoofdstop te vervangen. Dat was erg gezellig, kan ik u verzekeren.

Ook heeft er bloed gevloeid. Eens maakte mijn vrouw op erg onhandige wijze één van de vier bussen poedersuiker die ze nodig had om haar taart te maken, open met een vlijmscherp mes en mocht ik mijn EHBO vaardigheden loslaten op haar bloedende hand. Het bloed kwam door het wondsnelverband heen, dus legde ik een drukverband (precies zoals we dat op onze cursus deden: geld goed besteed). Zes hechtingen waren er nodig om het bloeden te stelpen.

Dit jaar leek het eindelijk eens vlekkeloos te gaan verlopen. Er stond genoeg frisdrank klaar, de taart was perfect gelukt, zes verschillende soorten bier stonden te koelen in de tuin, maar ineens dwarrelden er grote vlokken sneeuw naar beneden en verdween onze visite als sneeuw voor de zon, terwijl de telefoon rinkelde omdat de avondploeg hun komst wilde afmelden (of dat we misschien wel wat chocoladetaart voor ze wilden bewaren).

Maar het geeft niets. Ik ben vrolijk. De oorzaak daarvan is de chocotrip waarin ik verkeer. Drie punten taart heb ik inmiddels verorberd en mijn weegschaal heb ik in de sneeuw gegooid. Je verjaart immers maar eens per jaar.

De heerlijke chocoladetaart van mijn vrouw

Hij smaakt lekkerder dan dat hij oogt, alhoewel...

2 comments

  • Hahaha, nooit saai bij jou dus! 😉
    Ook bij ons is de chocoladetaart (wij doen aan Schwarzwalder, zelfgemaakt, jaja…) een steeds terugkerende hit bij verjaardagen! Vijf keer per jaar eten wij dus écht, échte chocoladetaart!
    (alsnog proficiat natuurlijk, maar… ik had je immers als toegezongen via Twitter! 😉 )

  • Saaie verjaardagen? Hè bah! 🙂 Kun je misschien recepten uitwisselen met mijn vrouw?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.