De moderne klikspaan

wernerblog

Er doemde iets groots naast mijn bureau op en ondanks dat ik probeerde hardnekkig naar mijn scherm te staren, bleef het daar staan.
‘Zeg, dat rapport, is dat al klaar?’
Ik keek eerst opzij, daarna omhoog en toen verbaasd.
‘Je weet niet waar ik het over heb he?’ zei hij.
Ik schudde mijn hoofd met het opgetogen gevoel dat ik me hier misschien wel helemaal non-verbaal uit kon redden.
‘We hebben het hier vorige week in een overleg over gehad. Jij zou dat gaan doen.’

Informatie
Voor zover de non-verbale communicatie. ‘Jij zou toch eerst een mail met wat informatie sturen?’ antwoordde ik.
‘Die heb je vorige week al van me gekregen.’
Ook dat nog. Ik zocht het bericht op in de hoop dat het een ongelezen mail was. Ondertussen legde ik uit dat ik wat achterliep met het lezen van mijn mail vanwege dat prio een project dat uitliep. Daar had ik hem al gevonden. De mail was hartstikke gelezen. Bovenin las ik: ‘Erik moest eigenlijk Werner zijn.’ De pannenkoek had me in het oorspronkelijke bericht verward met de collega die naast me zit. Ik las verder en wist alweer waarom ik niets met zijn informatie had gedaan: overal waar Erik stond vergat ik dat hij eigenlijk mij bedoelde.
‘Ik pak het meteen op,’ mompelde ik.

CC-veld
Niet lang hierna kreeg ik weer een mail van hem. Wat hij daarnet nog tegen me had gezegd stond daar nogmaals opgesomd, met een heleboel namen van managers in het CC-veld. Daar heb ik dus echt een hekel aan, he. Vroeger op het schoolplein had je zulke mannetjes ook. Bij elk akkefietje haalden ze de juf erbij: ‘Juf, Werner heeft zand in mijn haar gegooid.’ En dan zo’n geïrriteerde juf ernaast die dat makkelijk zeurend joch het liefst onderin de zandbak had gestopt, omdat zijn ruggengraat daar waarschijnlijk toch al begraven lag.

Jojo
In de aanhef van het gehekelde bericht heette ik ineens weer Erik. Wat een jojo! Dat dwong me weer meteen te reageren: ‘Als je nu eerst eens begint met me bij mijn eigen naam te noemen, dan werkt dat waarschijnlijk minder verwarrend.’ Ik richtte het aan hem persoonlijk (want zo ben ik) en BCC’de het even verbaal over onze kantoorkamer heen.
Al snel kwam er een antwoord: ‘Eens, mijn excuses.’ Het bericht was dit keer alleen aan mij gericht. Hij ging het wel leren. Ik stuurde er voor de lol nog een berichtje achteraan: ‘Ach, zo heel erg vind ik het niet hoor, want als de managers die je in het CC-vak hebt gezet verhaal komen halen, kloppen ze bij Erik aan en niet bij mij.’ Met een vette smiley erachter natuurlijk.

Scheet
Eigenlijk verwachtte ik op dat bericht geen antwoord meer. Hij had zijn excuses aangeboden en ik had door een grapje te maken over het hele voorval indirect laten weten dat ik er niet zo zwaar aan tilde. Helemaal prima. Ondertussen leerde ik hem ook nog dat het niet gepast is om bij elke scheet het management in te lichten. Ik werd er helemaal gelukkig van.
Plots kwam er nog een mail. Ik opende het bericht en zag het complete management weer keurig op een rij staan achter de CC knop. De boodschap zelf bestond maar uit twee regels tekst: ‘Ik bedoelde in de onderstaande mail Werner in plaats van Erik. Excuses voor de verwarring.’

CC foto: stuartpilbrow

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.