De Efteling. Het Witte Paard. Twee ligkussens die worden bezet door baby’s. Rechts een moeder met kirrende babydochter. Links een zwetende vader met chagrijnig zeurende babyzoon. Er staan drie ouders in de wachtrij, waaronder ik, allemaal met een kind op de heup dat is verpakt in een volle luier. Het is een explosie van poeparoma. Op dit soort momenten kan ik mijzelf er beter niet aan herinneren dat ons reukorgaan werkt met stofjes uit de lucht, die we inademen.

De moeder rechts is klaar, het is al de tweede die de prutsende vader rechts inhaalt. Hij is bezig met het ombinden van een nieuwe luier rondom de billen van zijn nageslacht welke aldoor trappelt met diens beentjes. Is het misschien een uitleenbaby, want de man neemt er wel de tijd voor. Achter mij halen moeders hun neus op. Ik kijk achterom, recht in de ogen van een paar moederogen die lijken te zeggen: jij bent er ook één van dat geslacht. Ik geef grif toe: de wachtrij van de Python gaat sneller, maar daar kan ik ook niets aan doen.

Opnieuw is een moeder klaar. Ik gooi mijn dochter op het aankleedkussen en kijk opzij. Twee vaders aan het werk; mijn luierverschonende collega is bezig sokjes aan te trekken. Wat een prutser. Bij het verschonen van een baby laat je zoveel mogelijk kleding aan. Ik zal de dames eens laten zien dat niet alle vaders klunzen zijn als het luiers betreft en begin aan een pitstop waar Guido van Cars nog een puntje aan kan zuigen. Flop: broek omlaag. Rats, rats: plakbandjes los. Flap: het gewicht van de lading trekt de luier los van de billen. Poetserdepoets: glimmende billen. Klabam: luier in de luieremmer. Ik pak de schone luier, leg die onder de billen van dochterlief die al bezig blijkt met een grote plas over haar onderbroek en spijkerbroek. Nu worden ook de luier en mijn rechterhand nat.

Terwijl ik schone kleren uit de verschoontas vis, tilt links van mij de vader zijn dreinende zoon op. De mevrouw met de priemende ogen is nu aan de beurt. Ze legt haar kind op het aankleedkussen en kijkt naar mij met een veelzeggende blik die zoveel zegt als: “Geef het toch op, het zit niet in je genen.” Gelukkig is ze snel weg, als ik eindelijk bezig ben met het aantrekken van sokjes.