Bruce

Het einde van 2009 nadert en zoals elk jaar zijn er tradities. Op het werk luisteren we via de computer van een collega naar de Top2000. Het is de uitdaging om bij de eerste noten van een muziekstuk te raden wie de uitvoerende artiest is. Ineens hoor ik bekende pianotingels. Het is Badlands van Bruce Springsteen. Ik scoor een punt en krijg als bonus complimenten van een andere liefhebber van muziek van The Boss, omdat haar moment van herkenning er nog niet was.

1999. Mijn collega Gerd wil een openlucht concert van Bruce bijwonen, maar niet in ons land. Telkens als hij in een Nederlands stadion naar een optreden kijkt, regent het. Hij wil staan op het grasveld van Real Zaragoza, als de E-street band begint te spelen, maar zoekt nog een co-piloot die hem wil vergezellen tijdens de reis naar Spanje. Ik voel me vereerd. Het is op dat moment net uit met mijn grote liefde en ik doe wel meer gekke dingen om haar uit mijn gedachten te bannen. Waarom niet een weekendje afreizen naar Spanje?

Vrijdag 4 juni maken we onze werkdag vol tot vier uur in de middag, dan stappen we in de gloednieuwe Peugeot 206 van Gerd, we zijn dan al in Maastricht. Ik trap het gaspedaal in en breng ons voorbij de Boulevard Périphérique. We draaien muziek van Rowwen Hèze (Jos ‘Boer zoekt Vrouw’ Sloot kwam me al bekend voor, maar die lijkt gewoon op Jack Poels), vooral het nummer van d’n Heilige Anthonius (beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad) deed het goed bij mij en kan ik iedereen aanbevelen die liefdesverdriet heeft.

Gerd neemt het grootste gedeelte van Frankrijk voor zijn rekening. Ik mag me inzetten om de grens met Spanje te bereiken. Midden in de nacht vallen de Pyreneeën best wel mee. Als de ochtend aanbreekt is het mijn beurt om te rusten. Als ik weer wakker word zie ik zandvlakten waarop sporadisch een zuiders ogende boom groeit. Een uur later bereiken we  Zaragoza. We besluiten een paar uurtjes te slapen in een hotel, maar moeten rond het middaguur op pad omdat we nog geen kaartjes hebben voor het concert.

Alles zit mee. We bemachtigen toegangsbewijzen en spenderen een heerlijke zomerse middag in het prachtige Zaragoza. Dan is het tijd voor The Hardest Working Man in Showbusiness. Hij heeft er zin in en geeft een prachtige show weg. En dan, halverwege het concert, vallen er druppels. Gerd kan er niet om lachen, zeker als ik er wel de humor van inzie. “Het geeft niet, het is hier fantastisch!” schreeuw ik. Rondom mij dansen egaal gebruinde Spaanse meisjes. Wat zijn ze mooi. Ik denk bijna niet meer aan mijn ex.

De volgende ochtend vormen de vijf glazen wodkajus een uitgeharde kubus van pijn in mijn hoofd. Gerd was onder de invloed van alcohol moeilijk over te halen terug naar het hotel te gaan. Hij kan er slecht tegen omdat zijn lever niet goed werkt. Voordeel voor hem is dat hij geen kater heeft. Nadeel is dat hij na een korte nachtrust nog altijd aangeschoten is en dat hij een groot aantal van de 1500 kilometers die we te gaan hebben toch zal moeten rijden.

Als ik de deur van de hotelkamer achter me dichttrek zie ik nog net dat er maar één bed beslapen uitziet. Gerd slaapt niet graag onder de lakens van een hotel en heeft een slaapzak bij zich. Pas als de hoofdpijn wegtrekt en we over de wegen van Frankrijk suizen zie ik de humor ervan in. Wat zullen ze van ons denken, daar in  Zaragoza?

In de vroege ochtend van maandag zet Gerd mij af bij mijn appartement. Het heeft bijna geen zin om te gaan slapen, maar ik kan niet meer, ben helemaal opgebrand. Al na drie uur gaat de wekker. Het lukt me om op te staan omdat ik, ondanks mijn vermoeidheid, me verheug op de werkdag. Ik lach van de voorpret als ik me inbeeld wat ik ga antwoorden als ze me vragen wat ik dat weekend heb gedaan.

2 comments

  • Sailant detail, dat Werner in Zaragoza, de lokale spaanse dames , een nachtelijke rondleiding wilde in hun eigen plaats. Onzin verhalen ophangen over lokale standbeelden. Vergeet die sfeer in het centrum van Zaragoza na afloop van het Springsteen concert nooit, allemaal Bruce fan’s met dito t-shirts aan die nog lang hebben gefeest in alle peña’s en bars.

  • Hahaha, wat hebben we een lol gehad daar, hè. Ik zou nog wel eens terug willen. En dat van die onzin over standbeelden, dat heb ik helemaal niet gebruikt in deze blog. Ik kan het me ook niet meer goed herinneren. Zal wel Wodka-Jus black-out zijn. Weet je dat ik die rotzooi daarna nooit meer heb gedronken. Wat een koppijn had ik zeg, de volgende dag.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.