Beproeving in de hammam

We bevonden ons in Turkije, dus bezochten we zo’n Turks badhuis. Ik zeg u: dat doe ik nooit meer. Een dikke, harige man met een zachte, vrouwelijke stem en heel veel gouden armbanden, vertelde ons wat er zou gaan gebeuren. Ik verstond er niets van. Het gesproken woord ketste als een bal in een flipperkast tegen de marmeren muren van de enorme ontvangsthal. Af en toe ving ik een flard op: iets met schuim, iets met massage, iets met in slaap vallen. Ik had er geen zin in. Mijn vrouw wel.

“Ach, schatje. Misschien helpt het tegen je stijve nek,” zei ze ter aanmoediging. De spierpijn had ik opgelopen tijdens de vlucht. Ik heb een hekel aan vliegtuigairco’s: ze doen alsof ze heel wat zijn, omdat ze toevallig deel uitmaken van een vliegtuig. Ze blazen het vocht uit mijn mond, het slijm uit mijn neus en zijn de veroorzaker van andere ongemakken, zoals een stijve nek.

We mochten gaan liggen op een marmeren bakplaat, onder een hoog gewelf met een gat erin. Enkele jongens smeerden ons in met behulp van lange schuimplumeaus en speelden tetris met ons, om plaats te kunnen bieden aan zoveel mogelijk mensen. Hutje mutje lagen we daar te liggen in een mengsel van badolie en toeristenzweet, zoals spekjes die bakken in hun eigen vet. Elk kuchje klonk als een aanval van kinkhoest. De muren waren bruin verkleurd door het vocht. “Zodadelijk gooien ze door dat gat een hoop poep naar beneden,” liet ik mij ontvallen. Fout. Ik was vanaf dat moment de pineut.

We moesten gaan zitten op stenen bankjes. Jammer, de warme plaat lag best comfortabel. Een brede man ging voor me staan. Hij pakte mijn arm, zette een voet tegen mijn heup en begon heel hard te trekken. Knak. Met veel moeite keek ik links van mij, waar een andere man zijn best deed een toerist uit elkaar te trekken. Ineens werd mijn hoofd vastgegrepen. Niet mijn hoofd! Niet mijn arme nek! Ik versteende. Hier was ik niet voor gekomen, kom nou! Hij trok, ik gaf niet mee. Hij trok nogmaals, mopperde in zijn moedertaal en ging gelukkig op zoek naar een ander slachtoffer. De vrouw die hij opzocht stak haar hand uit en gebaarde dat ze helemaal geen zin had om gemarteld te worden. Later zei ze dat ze echt medelijden had met me, omdat die man me zo hardhandig behandelde.

Eindelijk was daar de massage. Iemand die me was voorgegaan vertelde enthousiast hoe heerlijk het was en dat hij echt bijna in slaap was gevallen. Dat zou mij niet gaan gebeuren, want ook al deed ik mijn ogen dicht, ik bleef gewoon zien hoe dat kleine, kale mannetje zijn harige handen op mijn vlees legde om te knijpen, te wrijven, te duwen en zelfs te petsen. Het duurde vijf minuten, elke seconde was een beproeving.

Dus nee, mij krijg je niet meer mee naar zo’n hammam: hammahoela!

3 comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.