Applaus op het verkeerde moment

Onlangs bevond ik mij op een benefietconcert waar een kamerorkest enkele klassieke werken speelde. Het publiek luisterde beleefd, maar ik kon opmaken dat ze het niet gewend waren klassieke muziek te beluisteren met uitzicht op de mensen die daadwerkelijk instrumenten bedienen, toen ze tijdens een muziekstuk dat uit meerdere onderdelen bestond bij de eerste korte pauze begonnen te applaudisseren.

De dirigent ergerde zich aan zijn appelflappenpubliek; nadat het muziekstuk helemaal ten einde was en er inmiddels vier keer voor was geklapt, draaide hij zich naar het publiek toe om ons uit te leggen dat het niet gepast is om zomaar te applaudisseren tussen de delen van een symfonie door. Voor die ietwat boze toespraak kreeg hij vervolgens nog een applaus.

Nederlanders klappen gewoon graag, ook al is het ongepast. Ik herinner me een musical over het leven van Buddy Holly, die ik met mijn klasgenoten bijwoonde tijdens onze schoolreis naar London. Er was één scholier die het Engels nog niet goed onder de knie had, wat op pijnlijke wijze duidelijk werd tegen het einde van de voorstelling. De gordijnen gingen dicht. Er verscheen een stoel. Tegen de stoel leunde een eenzame gitaar. We hoorden het radiobericht waarin verteld werd dat Buddy Holly was verongelukt tijdens een vliegtuigcrash. De scholier die niet goed Engels verstond dacht dat de musical was afgelopen en begon te klappen.

Tegenwoordig ben ik als ik een stuk tekst voordraag niet meer zo onder de indruk van het applaus. Ik hoor mijn publiek liever lachen als ze één van mijn grappen leuk vinden. Klappen doen ze toch wel, ook al vonden ze er niets aan. Sterker nog: de mensen die het hardst applaudisseren zijn gewoon blij dat de voorstelling is afgelopen.

Buddy Holly

Charles Hardin Holley (7 september 1936 – 3 februari 1959)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.