Fietsperikelen

Familie en vrienden geloofden niet dat ik het vol zou gaan houden. Elke dag dertig kilometer fietsen. Zij dachten dat ik al snel de trein zou pakken naar mijn nieuwe baan. Maar fietsen bevalt me eigenlijk wel! En dat ondanks sneeuw, hagel en heel veel wind. Al ruim één jaar doorsta ik de ontberingen van het fietsen. Het ergste dat mij overkwam? Nou, de ware fietsontgroening was: de lekke band.

Gelukkig had ik een fietsenband-plak-set bij. Zo’n metalen doosje met van die stangetjes. Ik dacht eigenlijk dat die inkepingen in die stangetjes waren om de buitenband over de velg heen te pulken, waarbij ik in mijn bandenplakverleden menig binnenband weer lek prikte; maar vandaag ging het lampje branden: je kunt die staafjes bij de spaken vastzetten. Nog een aha-erlebnis kwam met het besef dat je de buitenband naar dezelfde kant moet krijgen als de binnenkant, zodat je de binnenkant in de buitenband kan stoppen voordat je het geheel weer op de velg trekt. Ging het me dit keer lukken om een band te plakken? Ik was hoopvol gestemd, voelde me übermannelijk en zette zelfs fluitend een vrolijk deuntje in. Alles wat ik nodig had, bleek nog in het doosje te zitten. Dat was een verrassing omdat het doosje niet meer was geopend sinds ik fietscapriolen uithaalde tijdens mijn puberteit. De lijm bleek helaas te zijn opgedroogd tot een poederige substantie. Er stond te lezen dat de tube geopend nog drie maanden gebruikt kon worden! WTF! Zijn er mensen die twee keer in de drie maanden een lekke band hebben? Ik probeerde nog verder te komen zonder lijm, maar de plakkers die in zo’n doosje zitten plakken heel goed aan je vingers, maar niet goed aan een binnenband. Geen lijm, dus mijn poging liep spaak. Ik moest lopen. Vijf kilometer is ver als je een onwillende fiets meesleept.

Tijdens mijn wandeling passeerden diverse fietsers mij. Ik zag ze denken: blij dat ik daar niet loop. Niemand bood zijn hulp aan. Je zou denken dat de mensheid gedoemd is afgestompt en asociaal te vereenzamen, maar ik kwam tot de volgende conclusie: op het moment dat ik aan een passant vroeg of ze lijm bij zich hadden, remde iedereen af om mij heel vriendelijk te voorzien van antwoord. Echter: niemand had een fietssetje bij. Nog een conclusie: heel wat mensen fietsen rond zonder fietssetje. Dat is funest! Fietsers: maak even een notitie: koop zo’n setje en stop drie kleine tubetjes in zo’n doosje in plaats van één grote.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.